มันขับรถ ไม่ระวัง ยังกับเหาะ เสียงหัวเราะ กับใคร นายสมิง
ท่านอยู่หลัง นั่งนอน ไม่ค้อนติง หรือมีหญิง มาด้วย รถไกวมา
พอมาถึง บ้านพะโค โอ้อนาถ รถมันฟาด อะไรพัง ดังหนักหนา
ชนสะพาน แน่แน่ แย่แล้วนา อนิจจา คนขับ คงหลับใน
คนขับตาย นายสมิง จริงหรือเปล่า ท่านรู้ข่าว เรื่องคนขับ ไม่หลับไหล
ท่านคงคิด เศร้าโศก โรคหัวใจ ที่ทำให้ ป่วยไข้ ไปหลายวัน
ออกจาก โรงพยาบาล มาอยู่วัด ท่านไม่ขัด นิมนต์ ทนขยัน
ท่านไปทุก ถิ่นที่ ทุกวี่วัน แต่ร่างกาย ท่านนั้น มันทรุดโทรม
ท่านคิดไว้ อย่างเดียว ให้โบสถ์เสร็จ ให้สำเร็จ แน่แท้ แม้หักโหม
ท่านอดทน หนักหนา แม้ว่าโทรม ปลอบประโลม ท่านไม่ฟัง ช่างหัวมัน
ถ้านิมนต์ ที่ไหน ท่านไปหมด ทรหด จริงจริง ยิ่งขยัน
ท่านอุตส่าห์ ว่าหวัง อะไรกัน ไม่กี่วัน โบสถ์คงเสร็จ สำเร็จพอ
เดือนมีนา ท่านปวดขา ข้างขวาหนัก ลูกศิษย์รัก จึงพา ไปหาหมอ
มหาราช โรงพยาบาล นั้นคอยรอ ท่าน ผ.อ. รับรักษา เยียวยาไป
ค่อยยังชั่ว กลับมา อยู่ที่วัด ไม่เคยขัด รับนิมนต์ คนที่ไหน
ไม่เคยบ่น ร่างกายแย่ แม้ใกล้ไกล เป็นอะไร ท่านอดทน บ่นไม่มี เมื่อกลับมา ก็หาหมอ ต่อไปอีก ท่านอยากหลีก ไม่อยากไป ใจอยากหนี
ไปทีไร ก็ไม่หาย ให้สักที ไปมา อยู่อย่างนี้ หลายทีจริง
กรกฎา พาไป ท่านไม่กลับ ได้แต่หลับ น้ำตาไหล อะไรสิง
ท่านปวดมาก ร่างกาย ไม่ไหวติง นอนแน่นิ่ง ช่วยหายใจ ให้น้ำเกลือ
หมอบอกว่า อาการ ท่านน่าห่วง ใช้ของถ่วง มัดมือเท้า เหมือนเขาเกลือ
เพราะท่านดิ้น เวทนา เหมือนทาเกลือ ทั้งตัวเนื้อ ให้สงสาร ท่านเหลือเกิน
อยู่หลายวัน อาการ ท่านหนาหนัก เห็นประจักษ์ หมอช่วยไว้ ไม่ขาดเขิน
คนไปดู น้ำตาไหล ใ ช่ทำเมิน สงสารท่าน เหลือเกิน หลวงปู่เรา
ตอนพูดได้ สั่งไว้ ยกช่อฟ้า ที่สิบห้า ขึ้นเก้าค่ำ ยามของเขา
ในเดือนเก้า เป็นวันดี ปีของเรา ขอให้เอา ตามที่สั่ง ได้ดังใจ
เชิญผู้ว่า เป็นประธาน ในงานยก อย่าวิตก ทำให้ดี กว่าที่ไหน
สานุศิษย์ ก็เตรียมงาน ทุกวันไป หลวงปู่ท่าน พูดไม่ได้ ในต่อมา
ถึงเดือนเก้า ขึ้นเก้าค่ำ ตามกำหนด หลวงปู่หมด โอกาส ในวาสนา
ยังไม่ทันยก ช่อฟ้า ท่านมรณา อนิจจา น่าสงสาร ท่านจากไป
ในวันนั้น งานช่อฟ้า และงานศพ มาบรรจบ ร่วมกัน พลันใจหาย
พวกญาติโยม รู้ข่าว แล้วเศร้าใจ แสนอาลัย ในหลวงปู่ คู่บ้านเรา
คนไหลมา เคารพ ศพหลวงปู่ ไกลสุดกู่ รีบพลัน มาทันเขา
ต้องรีบไป รดน้ำ ก่อนจะเอา ใส่หีบเจ้า พระราชทาน งานพระครู
ท่านผู้ว่า ดำรง ผู้ทรงศักดิ์ ท่านตระหนัก ทำให้ดี ที่สวยหรู
ใส่หีบทอง ของในหลวง ปวงชนดู ชั้นพระครู เกจิใหญ่ ไว้ร้อยวัน
หลวงปู่เรา จากไป ไม่มีกลับ จิตท่านดับ คงได้ ไปสวรรค์
ไม่มีชั่ว ทำแต่ดี ในชีวัน ชั้นนิพพาน ของหลวงปู่ อยู่รับเอา
ส่วนญาติโยม ลูกหลาน นั้นไม่สุข อยู่เป็นทุกข์ คิดถึงท่าน นั้นเงียบเหงา
เห็นแต่รูป รูปปั้น พอบรรเทา แม้แต่เงา คงไม่เห็น เป็นขวัญตา
ขอกุศล ผลบุญ ของหลวงปู่ ที่มีอยู่ ปู่ไปเกิด แดนสุขา
สถิตอยู่ สรวงสวรรค์ ชั้นเทวา อย่าลงมา เมืองมนุษย์ สุดลำเค็ญ
แลเห็นโบสถ์ ศาลา หรือว่า กุฎิ ใจแทบปริ ไปจาก ไม่อยากเห็น
เคยเห็นหน้า หลวงปู่ อยู่เช้าเย็น ต่อไปนี้ คงไม่เห็น เป็นขวัญใจ
ถ้าชาติหน้า มีจริง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ช่วยลิขิต พาหลวงปู่ ถ้าอยู่ไหน
ดลบันดาล ให้มาอยู่ คู่เราไป เกิดชาติใหม่ ให้แน่นอน ครบุรี
จะหาพระ ที่ไหน มาเหมือนท่าน ทั่วทุกย่าน งดงาม ตามวิถี
ต่อไปนี้ คงอยู่ แต่ความดี ครบุรี วัดหลวงปู่ อยู่ไปเอย
สุวรรณ กาญจนขุนดี
อาจารย์ใหญ่โรงเรียนบ้านครบุรีนครธรรมโฆสิตวิทยาคาร อำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา ประพันธ์แจก เนื่องในงานทำบุญครบ 50 วัน ของหลวงปู่นิล วัดครบุรี
3 ตุลาคม 2537
No comments:
Post a Comment